(H)er-kennen: waarom erkenning zo belangrijk is voor je kind
Over emoties, spiegels en wat echt helpt
(H)er-kennen gaat over gezien worden.
Niet alleen in wat je doet,
maar in wat je voelt.
In de omgang met kinderen lopen emoties vaak op.
Boosheid, verdriet, teleurstelling.
Dat hoort erbij.
Wat we als ouders vaak doen, bijna automatisch,
is die gevoelens kleiner maken of snel weg willen hebben.
“Zo erg is het niet.”
“Het is zo voorbij.”
“Kom, even flink zijn.”
Meestal doen we dat niet bewust.
We doen het omdat de gevoelens van ons kind iets in ons raken.
Gevoelens van je kind spiegelen vaak die van jou
De emoties van een kind roepen vaak onze eigen emoties op.
Oud verdriet.
Machteloosheid.
Boosheid die we vroeger zelf niet mochten laten zien.
En dan reageren we, zonder het door te hebben,
zoals we zelf geleerd hebben om met gevoelens om te gaan.
Sussen, relativeren, oplossen of vermijden.
Begrijpelijk.
Maar het kind voelt iets anders.
Erkenning is een basisbehoefte
Een kind heeft erkenning nodig.
Het gevoel dat het gezien wordt in wat het ervaart.
Dat betekent:
– dat zijn emoties er mogen zijn
– dat het niet raar of overdreven is
– dat het oké is om te voelen wat er gevoeld wordt
Als emoties erkend worden, hoeft een kind minder hard te “roepen”.
Het lichaam komt tot rust.
Er ontstaat contact.
Erkenning is daarmee geen luxe,
maar een basisvoorwaarde voor verbinding.
Erkenning betekent niet: alles goedvinden
Er is soms een misverstand dat erkennen betekent
dat je alles toestaat.
Dat is niet zo.
Je kunt gevoelens erkennen
en tegelijk grenzen stellen aan gedrag.
Bijvoorbeeld:
“Ik zie dat je boos bent.”
“Ik snap dat dit heel balen is.”
En ook:
“Slaan mag niet.”
“Ik blijf bij mijn nee.”
“Ik zorg hier voor veiligheid.”
Je hoeft niet mee te gaan in het drama.
Je hoeft niets op te lossen.
Aanwezig zijn is vaak genoeg.
Wat erkenning praktisch is
Erkenning is meestal heel simpel.
Het betekent:
– benoemen wat je ziet of vermoedt
– eerlijk zeggen als je het even niet weet
– aangeven dat iets lastig, stom of fijn is
– laten merken: ik ben hier
Dat kan in één zin.
Of soms alleen door naast je kind te blijven zitten.
Het gaat niet om de perfecte woorden,
maar om de intentie.
Wat dit je kind leert
Door erkenning krijgt een kind taal voor wat er vanbinnen gebeurt.
Het leert emoties onderscheiden.
Het leert zichzelf beter kennen.
Eerst herkennen: dit voel ik.
Dan erkennen: dit mag er zijn.
Dat helpt een kind om later zelf met gevoelens om te gaan.
Zonder ze weg te hoeven duwen.
Waarom het soms moeilijk is
Erkennen vraagt dat je zelf blijft staan
bij gevoelens die misschien ongemakkelijk zijn.
Vooral als jij vroeger weinig erkenning kreeg.
Of als emoties bij jou snel moesten worden opgelost.
Dan is het logisch dat dit oefenen vraagt.
Niemand doet dit altijd rustig en “goed”.
Mildheid voor jezelf hoort erbij.
Wat kan helpen
– Sta even stil bij wat het gedrag van je kind bij jou oproept
– Reageer eerst op de emotie, pas later op het gedrag
– Houd je woorden eenvoudig
– Vertrouw erop dat erkennen niet verzwakt, maar juist stevigheid geeft
Tot slot
(H)er-kennen gaat niet over perfecte opvoeding.
Het gaat over echt contact.
Als een kind zich gezien voelt in wat het ervaart,
ontstaat er rust.
En van daaruit wordt grenzen stellen makkelijker.
Kind als Spiegel nodigt uit om te kijken:
Wat raakt dit gedrag in mij?
En kan ik dat eerst erkennen,
bij mijn kind én bij mezelf?
In onze trainingen Kind als Spiegel werk je op een lichaamsgerichte en praktische manier met erkenning, emoties en grenzen.
Wil je daar meer over weten, dan lees je hier verder of kun je je aanmelden.